Dec20

Hoe negatieve gebeurtenissen positieve gevolgen kunnen hebben

Author // Merel Categories // Minimalisme, Persoonlijk

Hoe negatieve gebeurtenissen positieve gevolgen kunnen hebben

Joost en ik vragen het ons wel eens af: wat als alle medische shit die we hebben meegemaakt aan onze deur voorbij zou zijn gegaan, hoe zou ons leven er dan uitzien? Zouden we net zoals veel van onze vrienden kinderen hebben, en elke week aan de kant van een hockey- of voetbalveld staan? Zouden we twee carrières hebben en moeite hebben om alle borden in de lucht te houden? Zouden we ons ook hebben laten verleiden tot het kopen van een groot huis en grote en nieuwe auto’s, omdat we dat nodig denken te hebben?

Maar het is niet van belang. Ons leven loopt anders. Noodgedwongen is ons leven klein. Weinig verplichtingen, weinig afspraken, veel rust en stilte. Doordat ons leven al zo lang in ritme en richting niet meer parallel loopt met de levens van de mensen om ons heen, voelt het soms alsof we volledig vanaf de zijlijn toekijken. Ik hoor en lees over hoe druk mensen het hebben, over sociale druk of groepsdruk die wordt gevoeld. Nu wordt er zelfs gesproken over eindejaarstress. Mensen die zich tot van alles verplicht voelen omdat ze het idee hebben dat hun omgeving dat van ze verwacht.

Doordat we niet meer aan de ratrace meedoen, geen enkele sociale maatschappelijke ladderwedstrijd kunnen winnen, zijn we teruggeworpen op onszelf. Geen peers waarmee we onszelf kunnen vergelijken. Soms is dat best moeilijk. Het is niet voor niets dat mensen graag onderdeel uitmaken van een groep. Maar aan de andere kant heeft het ons ook veel waardevols opgeleverd. Wij zijn ons steeds bewuster geworden van de keuzes die we maken. Niet alleen in hoe we onze energie over de verschillende sociale activiteiten verdelen, maar ook in wat echt van waarde is voor ons.

Daar waar andere mensen gewoon doen wat ‘normaal’ is: meer spullen, groter huis en nog wat meer verre reizen; moeten wij bedenken hoe we ons leven binnen de beperkingen die er zijn in willen richten. Er is geen FB-timeline die ons vertelt wat de norm is.

Life isn't about waiting for the storm to pass…
It's about learning to dance in the rain

Ik weet nog dat ik, toen ik net gestopt was met werken en niet in de vrolijkste periode van mijn leven zat, mezelf probeerde op te peppen met aandacht te hebben voor hetgeen wél goed ging in mijn leven. Onze relatie liep ondanks alle stress prima en daarnaast hadden we het financieel goed voor elkaar. We hadden aan het eind van de maand altijd geld over in plaats van andersom. Ik realiseerde me dat ik, als troost voor de ellendige periode die ik doormaakte, kon kopen wat ik maar wilde. In eerste instantie leek me dat een goed troostmiddel, maar al snel kwam het besef dat ik helemaal niets wilde. Niets dat ik zou kunnen kopen in een webwinkel zou me ook maar enigszins troosten. Voorheen kon ik nog gecharmeerd raken van spullen als een pannenset van Iitala of mooi glaswerk of servies oid. Maar nu, nu ik vond dat ik alles mocht kopen om de pijn te verzachten, wilde ik niets! Het idee, alsof de boerenkool uit een dure pan anders zou smaken dan uit een Ikeapan. En alsof een etentje met vrienden gezelliger zou zijn als er wijn geschonken zou worden in Riedelglazen. Al die spullen konden me gestolen worden.

De laatste jaren hebben we meermalen nieuwe huizen en spullen van vrienden bezocht. En natuurlijk heb ik netjes ge-oh-d en ge-ah-d bij nieuwe auto’s; bij nieuwe walk-in-closets en bij nieuwe gelikte keukens, waar soms zelfs wijnkoelkasten ingebouwd waren (Zouden die dingen nou alleen een glazen deur hebben om te kunnen laten zien dat het een wijnkoelkast is? 🤔). En aangezien het onze vrienden betreft, gun ik ze de wereld. Ik hoop oprecht dat ze er heel gelukkig mee zijn. Maar ikzelf word van dat soort dingen niet meer warm of koud. Het doet me helemaal niets meer.

Toen wij een jaar geleden verhuisden van onze vorige mooie verantwoorde jaren 30-woning met visgraatparket in de woonkamer en een Portugese tegelvloer in de keuken naar ons tijdelijke recreatiehuurwoninkje met goedkoop zeil op de vloer en een achenebbisj keukenblokje vroeg ik me af wat ik daarvan vond. En serieus, hier ben ik gelukkiger. Simpelweg omdat ik in ons vorige huis het idee had dat ik stil stond. En nu zijn we ergens naar op weg. Hoe dat er precies uit ziet en of we er daadwerkelijk komen, weet ik niet. Maar ik weet wel dat we ons best doen ons leven weer een beetje terug te pakken en dat geeft een heel goed gevoel.

 
< volgend artikel     ^blogroll^     vorig artikel >

About the Author

Merel

Merel

HARTSTOCHTELIJK PLANNENMAKER, HANDWERKEN, (THEORETISCHE) TUINKENNIS

Comments (4)

  • Project Lonica

    Project Lonica

    21 December 2017 at 12:07 |
    Wat een mooi verhaal! Super als je het besef kunt hebben dat ziekte of tegenspoed ook tot iets goeds kan leiden.

    En ik herken het. Ik heb ook weleens een wijnkoelkast moeten bewonderen. Inmiddels is die vriendschap verwaterd. We deelden eigenlijk niets meer.

    reply

    • Merel

      Merel

      21 December 2017 at 12:43 |
      Dank je wel voor je lieve reactie.

      reply

  • Min of meer

    Min of meer

    22 December 2017 at 18:04 |
    Ik sta ook aan de zijlijn zoals je weet en grappig genoeg zie je dan vaak veel meer en is het gelukkig niet nodig alle ballen tegelijk in de lucht te houden. Die ratrace is voor niemand gezond.
    En wijn is er om op te drinken daar heb je geen speciale koelkast voor nodig.?

    reply

    • Merel

      Merel

      22 December 2017 at 19:07 |
      Lieve Martine, dank je wel voor je reactie. Ja, dat aan de zijlijn staan kan zomaar inzicht opleveren. Is toch fijn als het niet alleen maar negatief is. Stiekem toch een gevalletje van secundaire ziektewinst ;-).

      reply

Leave a comment

You are commenting as guest.