Sep05

#TandvleesGalore

Author // Merel Categories // Persoonlijk

#TandvleesGalore

Uitgeput zit ik op de bank. Vorige week was week 5 van het medische gebeuren dat begon op de eerste ochtend na onze verhuizing naar ons mooie huisje in Oosterwold.

Vorige week werd er alleen een echo gemaakt en zou ik op vrijdag overleg hebben met mijn cardioloog. Maar op woensdagochtend werd ik gebeld door de cardioloog/elektrofysioloog die de ablaties doet; of ik ’s middags tijd had om de ablatie voor te bespreken. Pffff…. tuurlijk. Als dat ons een stapje dichter bij een oplossing brengt, maken we tijd. Het werd een heftig gesprek. We begonnen met het doornemen van mijn medische geschiedenis. Hij wilde zeker weten dat hij geen informatie had gemist in het doornemen van het hele dossier. Chronologisch gingen we er doorheen en per operatie tekende hij op papier wat dat had betekend voor mijn hart. Toen we klaar waren, lag er een tekening op tafel van een hart vol strepen en lijnen. Korte strepen waar hij littekenweefsel verwacht en een soort van bord met spaghetti van lijnen die de pacemakerdraden in mijn hart weergeven. Dat is waar hij mee te maken heeft als hij gaat ableren. Hij moet tijdens de ablatie op zoek naar de oorzaak van de ritmestoornis en daarbij is het ratjetoe van pacemakerdraden het probleem. Als ze beschadigd raken hebben we, zoals hij het zelf formuleerde: 'een majeur probleem'. Normaal gesproken doppen ze dan de draden af en voeren ze nieuwe draden in. Maar in mijn geval is dat al te vaak gedaan. Mijn hart zit tjokvol pacemakerdraden. Er zit dan niets anders op dan het verwijderen van oude draden. Dat is een ingreep die risicovol is en waarbij de moeilijkheidsgraad en de risico’s toenemen met de ouderdom en de hoeveelheid van de draden. Laat mijn pacemakercarrière nou in 1976 begonnen zijn! 
(De grootste kans is natuurlijk dat die ablatie gewoon lukt, maar op een gegeven moment vraag je je wel af hoeveel engeltjes je nog op je schouder hebt.)

Was deze informatie nieuw voor me? Geenszins, maar heel vaak heb je aan medische informatie in het dagelijkse leven niet zoveel. Het kan je alleen maar bang maken en beperken waar het niet nodig is. Dus heb ik in mijn leven geleerd om kennis op afstand te houden. In feite is het een beetje struisvogelen, maar het werkt goed. Alleen ging er nu een deurtje open dat ik liever gesloten had willen houden. Maar dat kan nu niet meer. Nu is ‘misschien’, ‘eventueel’ en ‘als dan’ opeens een realiteit geworden.
Ik stelde mijn belangrijkste vraag: 'wat zou je doen/adviseren als ik je vrouw was?'. Het antwoord was heel duidelijk: doen, maar zo lang mogelijk uitstellen. Zo lang het lukt met medicatie nog niet aan ableren beginnen. Oké, die optie hebben we, want het gaat nu goed.

Vrijdag besprak ik het geheel nog met mijn eigen cardioloog. Die zag ableren minder somber in, maar hij heeft relatief makkelijk praten van achter zijn bureau. Ik hecht meer waarde aan de informatie die de arts me geeft die de ablatie daadwerkelijk uitvoert.

Nadat we het gesprek met m’n cardioloog beëindigd hadden, begon de twijfel. Doe ik hier nu goed aan? Ik leef inmiddels ruim een week op de hoge dosering van mijn medicatie en het begint tot me door te dringen dat niet ableren ook forse consequenties heeft. Mijn hartslag komt na een trap lopen of een rondje met Toos maar moeizaam boven de 70 slagen per minuut uit en in rust zakt ie tot iets onder de 60 slagen per minuut. Het verschil tussen mijn minimale en maximale hartslag is klein en dat zorgt ervoor dat ik nog verder beperkt word. Daarnaast heb ik last van spierpijn in mijn benen. Geen enkele medische behandeling is ‘gratis’. Ze komen allemaal met risico’s of bijwerkingen. Vaak met beiden.

Ik ben doodmoe. En van weinig energie worden mensen over het algemeen ook niet erg veerkrachtig. Bij mij is dat niet anders. Daarnaast ben ik verdrietig en gefrustreerd. Met de beste wil van de wereld kan ik er niets anders van maken.

neusopdefeiten
neusopdefeiten
neusopdefeiten
neusopdefeiten

Gelukkig had ik een paar weken geleden wat stokroos, vingerhoedskruid en ridderspoor gezaaid. Therapeutisch gezaaid, want mijn jarenlange ervaring met beperkingen heeft me geleerd waar ik het zoeken moet: in kleine dingen in mijn directe omgeving. Een klein leven kan ook mooi zijn. En dat is precies wat we met ons huisje in de fruitboomgaard voor ogen hebben: een fijn klein leven waar we de vogeltjes vanaf onze veranda kunnen bekijken en fruit kunnen plukken uit onze eigen tuin. Dus kijk ik de zaailingen omhoog en brei ik nog maar een stukje aan mijn breiprojectje.

Nu maar hopen dat ik snel weer een beetje bijtrek en ondanks mijn weinige energie de mooiheid van onze omgeving weer kan zien.

About the Author

Merel

Merel

HARTSTOCHTELIJK PLANNENMAKER, HANDWERKEN, (THEORETISCHE) TUINKENNIS

Comments (15)

  • Project Lonica

    Project Lonica

    05 September 2018 at 09:06 |
    Oef Merel, wat klinkt dat allemaal heftig zeg... Weet niet zo goed wat te zeggen, behalve je veel sterkte te wensen! En voor Joost natuurlijk ook!

    reply

  • Team CF

    Team CF

    05 September 2018 at 09:07 |
    Sterkte Merel, hoop dat je eindelijk een beetje rust kan vinden!

    reply

  • Flow

    Flow

    05 September 2018 at 09:44 |
    Poeh wat heftig, heel veel sterkte voor jullie.

    reply

  • Genoegzaam

    Genoegzaam

    05 September 2018 at 10:37 |
    Dat klinkt heftig! Het klinkt als een keuze moeten maken uit twee kwaden. Wijsheid en sterkte gewenst!

    reply

  • Mieke

    Mieke

    05 September 2018 at 11:01 |
    Moeilijke beslissing denk ik zo, maar kost het niet veel energie om door te gaan zoals nu ook? En gaan ze bij een ablatie branden of bevriezen? En zou het ook mee kunnen vallen en goed kunnen gaan en dat je je daarna veel beter gaat voelen?
    Ik wens je veel sterkte en wijsheid en moed Merel!

    PS: wat een supermooi truitje ben je aan het breien, als je daar nog eens iets mee gaat doen ooit (=breien op bestelling voor verkoop) dan wil ik er ook wel zo één!

    reply

  • dertigermetkids

    dertigermetkids

    05 September 2018 at 11:08 |
    Jeetje heftige beslissing! Ik snap je "angst" voor de operatie en het advies van de chirurg om idd uit te stellen, maar ook de gevaren van de hoge dosering medicatie. Lastig! Wat zegt je gevoel? en je verstand ?matcht dat met elkaar ?

    reply

  • Pasja

    Pasja

    05 September 2018 at 12:03 |
    Jeetje wat naar toch allemaal... Hoop dat het je lukt om goede keuzes te maken samen met Joost.
    Veel sterkte!

    reply

  • Inge

    Inge

    05 September 2018 at 12:43 |
    Jeetje, het gaat toch niet helemaal zoals gewild (heel zacht uitgedrukt). Heel veel sterkte met deze moeilijke beslissing!

    reply

  • Margot

    Margot

    05 September 2018 at 18:08 |
    Tjemig Merel, heel veel sterkte! En goede keus van de plantjes, ik hoop dat je snel van de bloemen kunt genieten :) (Ik weet eigenlijk niet hoe snel die groeien..)

    reply

  • Merel - indefruitboomgaard.nl

    Merel - indefruitboomgaard.nl

    05 September 2018 at 19:38 |
    Lieve mensen, dank jullie wel voor jullie reacties!
    Het doet me goed.

    reply

  • Rachel

    Rachel

    05 September 2018 at 21:51 |
    Ik zou zeggen, als je enige twijfel hebt of je naar de goede arts luistert, lijkt mij een goed moment om een second opinion in te schakelen. Want twijfel kost energie. Je zit met vragen en twijfels. Zoek bijvoorbeeld een andere ablatie expert. Of iemand met heel veel verstand van leads. Misschien moet je ervoor naar een ander ziekenhuis, kost ook weer energie, maar rust in je hoofd is zoooo belangrijk voor je hart. En die rust krijg je denk ik pas als je meer overtuigd bent over je beslissing. En vind je een second opinion te ver gaan, misschien met je huisarts praten. Misschien dat je daar een klankbord vind. Soms worden zaken al duidelijk als je jezelf hoort praten. Ik wens je veel wijsheid toe. Succes.

    reply

  • Janine @ simpelrijkleven.nl

    Janine @ simpelrijkleven.nl

    06 September 2018 at 08:11 |
    Oef Merel, ik had gehoopt dat het al iets beter met je zou gaan. Lastige keuze die je moet maken. Ik wens je veel wijsheid voor het maken van een beslissing die goed voor jou/jullie voelt. Sterkte!

    reply

  • Adine @ LekkerLevenMetminder.nl

    Adine @ LekkerLevenMetminder.nl

    06 September 2018 at 19:41 |
    Tjonge Merel, wat klinkt dit allemaal heftig! Niet bepaald de keuzes die je graag wilt maken. Heel veel sterkte, en wat hierboven ook al gezegd wordt; aarzel niet om second opinions te vragen. Dat heeft in mijn familie (toevallig ook met hartproblemen) al heel veel impact gehad. Hele andere situatie, maar met dit soort dingen is het nooit gek om de inzichten van meerdere mensen die er verstand van hebben te horen....

    reply

  • Greet

    Greet

    07 September 2018 at 10:29 |
    Moeilijk hoor. Misschien kanje wat dingen inje lleven aanpassen aan dat weinig energie, een trapift, een trippelstoel. Misschien heb je dat al(ik heb niet teruggelezen) Heel veel gelukjes zoeken en vinden in de kleine dingen, dátheb je al wel door.

    reply

Leave a comment

You are commenting as guest.