Sep22

Over communicatie met artsen

Author // Merel Categories // Persoonlijk

Over communicatie met artsen

Ik heb de strijd opgegeven. Sinds gister sta ik op de wachtlijst voor een ablatie. Toen de ritmestoornis begin deze week wéér terugkwam besefte ik dat mijn ontkennende aanpak niet tot succes ging leiden. Het gaat me niet lukken om de ritmestoornis weg te houden door heel hard te gillen dat ie wel weg zal blijven. Alsof ie naar me luistert!

Mijn enige troost is dat, als er complicaties optreden, ik mezelf niet kwalijk hoef te nemen dat ik te makkelijk de stap tot ablatie heb gezet. Dus ik mailde mijn cardioloog. Die direct reageerde, me adviseerde om niet meer te lang te wachten met de ablatie en mijn mail doorzette naar de cardioloog-elektrofysioloog die de ingreep gaat doen en die we al eerder uitgebreid spraken.

Ξ Mailen met artsen

Nu is mailen met artsen nog best een dingetje merkte ik deze week, want welke aanspreekvorm gebruik je? Mondeling is het ook niet altijd makkelijk, maar je kunt wat makkelijker switchen en een beetje aftasten.
 
In het dagelijks leven tutoyeer ik iedereen (uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Mijn werkervaring is al van wat langer geleden, maar ik werkte bij een recruitmentbedrijf waar tutoyeren sowieso de norm was (collega’s, opdrachtgevers én kandidaten) en ook bij netwerkbijeenkomsten voor mensen die op een serieus hoog niveau binnen de financiële dienstverlening werkzaam waren werd getutoyeerd. Ik heb het voor de zekerheid nog even bij Joost nagevraagd, maar ook hij tutoyeert iedereen op zijn werk. Ook mensen die hij nog niet kent en ook mensen die in de top van de top zitten.

Artsen vormen voor mij geen uitzondering. Mijn huisarts spreek ik aan met je en jij; mijn tandarts ook. Zij doen hetzelfde bij mij en het zou heel onnatuurlijk aanvoelen als dat anders zou zijn. Maar zodra je de deur van een ziekenhuis doorgaat zijn de regels opeens anders. Ik vind dat eigenlijk maar een vreemde situatie. Daarbij ben ik gepokt en gemazeld en ben door schade en schande wijs geworden.
 
Ik kan me een gesprek herinneren waar mijn nekharen nog steeds van overeind gaan staan. Het was een paar dagen voor een pacemakerplaatsing en ik zou daarover nog even gebeld worden door de cardioloog die de operatie uit zou voeren. Aan het begin van het gesprek zag ze in mijn gegevens mijn geboortedatum en merkte op dat ik een stuk jonger was dan haar gemiddelde patiënt. En of ze me mocht tutoyeren.

zeg maar jij tegen mij, ik heb een hekel aan u

Nou, natuurlijk. Graag zelfs, want ik hou helemaal niet van dat ge-u en ge-mevrouw. En ik vroeg, naar mijn mening min of meer retorisch, of dat wederzijds was. Waarna ik toch een sneer kreeg dat dát niet de bedoeling was! Ik was begin 30 en niet in staat hier goed op te reageren. De arts in kwestie was trouwens zo’n 10 jaar ouder; niet een schokkend groot leeftijdsverschil naar mijn mening. Gewoon twee volwassenen die een gesprek met elkaar voerden. Maar wat een waanzin om te denken dat ze mij als arts zou mogen tutoyeren terwijl ze wel wilde dat ik haar met u aan zou blijven spreken. Ik was de poli kindercardiologie met mijn 30+ toch al lang ontgroeid!
 
En dat is dan een arts van wie ik een paar dagen later volledig afhankelijk zou zijn. Ik zou zo graag willen dat artsen zich bewust zijn van de afhankelijkheid en de kwetsbaarheid van patiënten en dat ze zichzelf niet op zo’n lompe manier boven hun patiënten plaatsen.
 
Ik realiseer me dat er verschillende belangen spelen. Artsen willen blijkbaar afstand terwijl ik gelijkheid en nabijheid probeer te krijgen. Ik wil het contact met een arts eigenlijk zo snel mogelijk persoonlijk maken. Ik wil geen patiëntennummer voor ze zijn. Ik wil dat ze zich mijn lot aantrekken.
Vousvoyeren vind ik kil, afstandelijk en onpersoonlijk en vind ik niet passen bij de behandeling die ik straks moet ondergaan. In feite geef ik de cardioloog de controle over mijn lichaam en mijn leven. Dat doe ik toch liever bij iemand met wie ik een band heb en wie ik vertrouw.
 

Ξ Sociale normen

Ik vraag me af waarom normen in ziekenhuizen afwijken van de normen zoals ik ze ken. En wat zijn normen? Normen zijn geen vastgestelde regels. Er staat niets over op papier. Want als ik de mail naar de cardioloog-elektrofysioloog volgens de officiële regels zou doen, zou de aanspreekvorm in de mail ‘weledelzeergeleerde heer’ zijn. Ik denk dat niemand dat van mij verwacht. Daarbij verwacht ik dan ook een mail terug met als aanhef ‘weledelgestrenge vrouwe’ en dat zit er ook niet in neem ik aan.
Dus officiële regels zijn er niet. Slechts sociale normen.


Sociale normen maken we zelf. Door je aan te passen aan een norm bevestig je de norm en verstevig je de norm. Eigenlijk ben je dan zelf ook verantwoordelijk voor de norm.
In feite kun je je niet achter een norm verschuilen. Tegenwoordig hoor je mensen zeggen dat ze zich gedwongen voelen dingen te doen (verre reizen maken), spullen te kopen (mooie auto’s, grote huizen, maar ook merkkleding of nieuwe mobieltjes voor zichzelf of voor hun kinderen) door de sociale norm. Als al je FB-vrienden iets hebben, moet jij het ook hebben.  Maar er is niemand die een vuurwapen op je hoofd zet en je dwingt je geld uit te geven. Je doet het echt zelf. Beter zou zijn je rug te rechten en te leren maling te hebben aan die norm. Ongeacht je eigen weerstand en de reacties uit je omgeving.
 
Hetzelfde geldt voor de communicatie met specialisten. Dat zijn ook normen. Niet in steen gebeiteld. Ze veranderen in de tijd en blijken ook per persoon te verschillen. Daarbij vraag ik me af wie bepaalt wat goed is en wat niet? En wiens belangen wegen zwaarder? Ik ben de persoon die straks geheel weerloos op een operatietafel ligt en uren onder narcose is. Als ik nou, omwille van het vertrouwen en de band, graag wil tutoyeren, is het dan zo’n probleem voor een specialist om daarin mee te gaan?
 
Dus het was op eieren lopen deze week. Ik moet zeggen dat het nog niet zo makkelijk was. Ik wil niemand voor het hoofd stoten en zeker niet onbeschoft zijn, maar desondanks probeer ik toch een wat informelere toon te vinden die geaccepteerd (en het liefst overgenomen) wordt. Ik ben niet verder gekomen dan ‘Beste mevrouw Indefruitboomgaard’ en ik bleef u.
 
Jammer, maar ik hou vol. Het was wel een dankbaar onderwerp om mijn hoofd over te breken deze week, want je kunt je maar over één ding tegelijkertijd druk maken. En zolang ik me druk maak over sociale omgangsvormen, denk ik niet aan de ablatie zelf embarassed.

  

< volgend artikel     ^blogroll^     vorig artikel >

About the Author

Merel

Merel

HARTSTOCHTELIJK PLANNENMAKER, HANDWERKEN, (THEORETISCHE) TUINKENNIS

Comments (28)

  • Min of meer

    Min of meer

    22 September 2018 at 10:17 |
    Prachtig stuk Merel. Herkenbaar. Omgangsvormen verschuiven ook vaak en dat maakt t gewoon ook heel lastig vind ik.
    Klote van het ablatietraject. Ik had anders voor je gewenst. X

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:28 |
      Dank je wel! Ja, omgangsvormen zijn maar een schimmig gebied. Ik ben blij dat ik in ieder geval niet de enige ben die er moeite mee heeft.

      reply

  • Saskia

    Saskia

    22 September 2018 at 10:33 |
    Amen! Ik heb ook een hekel aan U zeggen! Waarom? Ik weet het niet. Het is meer een gevoel, denk ik. Gevoel van verheven zijn boven een ander? Omdat je ouder bent? Langer gestudeerd hebt? We zijn allemaal hetzelfde. Ik ben goed in ondersteunen maar niet in volgzaam zijn.. Ik ga ook liever in verbinding te werk. Ik denk ook dat de norm wat aan het veranderen is zo met social media. Het U zeggen verdwijnt gelukkig steeds een beetje meer. Halleluja!

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:33 |
      Thanks. Als je allebei vousvoyeert zou dat wel die gelijkheid geven, maar is mij te afstandelijk. Die norm is naar mijn mening ook al veranderd, alleen een deel van de artsen in het ziekenhuis heeft het nog niet door ;-).
      En op volgzaamheid kun je mij ook maar moeilijk betrappen ;-).

      reply

  • Mr FOB

    Mr FOB

    22 September 2018 at 11:06 |
    Sterkte met de ablatie! En wat een arrogant, sneu geval, die arts die zich met u wil laten aanspreken en jou wil tutoyeren.

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:36 |
      Dank je wel. Tja, achteraf had ik natuurlijk aan moeten geven dat het óf wederzijds tutoyeren óf vousvoyeren zou zijn. Maar ja, achteraf.... Arrogant vond ik haar zeker, maar ze moest nog wel mijn pacemaker vervangen.

      reply

  • Geldnerd

    Geldnerd

    22 September 2018 at 11:34 |
    Oef! Sterkte en we duimen weer!!

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:37 |
      Dank je wel!

      reply

  • Flow

    Flow

    22 September 2018 at 11:35 |
    Mooi stuk Merel. Heel veel sterkte met ablatie!

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:37 |
      Dank je wel!

      reply

  • Emilie Luyckx

    Emilie Luyckx

    22 September 2018 at 11:45 |
    Heel veel sterkte met de ablatie.

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:37 |
      Thanks!

      reply

  • Chrisje Gulickx

    Chrisje Gulickx

    22 September 2018 at 14:32 |
    Ik spreek mn huisart, kinderarts van de kinderen en de internist aan met je, jij. Huisarts en kinderarts zelfs bij de voornaam. Ik snap wat jij voelt...die verwijdering moet eigenlijk niet nodig zijn. Ieder zn vak....We hebben respect voor elkaar, maar daarom hoef ik nog geen U te zeggen. Voor mij voelt dat alsof ik 'de mindere' ben. Wil graag samenwerken naar herstel, dan moet er een fijne horizontale basis zijn. Heel veel beterschap gewenst!

    reply

    • Merel

      Merel

      22 September 2018 at 15:44 |
      Wat fijn dat dat kan! Ja, precies. Je kunt net zo respectvol tutoyeren als onbeschoft vousvoyeren. Dat zegt niets. Ik hou alleen niet van de afstandelijkheid van dat ge-u.
      Met mijn eigen cardioloog gaat het inmiddels goed. We delen zelfs wel eens persoonlijke details. Zo weet ik dat hij een hond heeft ;-). En als ik daar wel eens op terug kom heb ik soms zelfs het gevoel dat ie schrikt als ie zich realiseert dat ie zoveel heeft prijsgegeven :-).

      reply

      • Chrisje Gulickx

        Chrisje Gulickx

        22 September 2018 at 15:52 |
        Haha ja! Met mn huisarts deel ik foto's van de huisdieren, ze vertelt met regelmaat ook over haar kinderen. De kinderarts is gewoon heel betrokken omdat ze bij t overlijden van ons kind was...dan heb je wel een band. De endocrinoloog ken ik pas net....ff aftasten. In de vriendenkring veel artsen tussen de 35-45 jaar en die zijn ook wars van hiearchie. Oudste kind bijna arts en stelt zich altijd met voor en achternaam voor....Ik moet wel zeggen, ik heb t misschien ook een beetje afgedwongen.... Wil zelf namelijk heel graag dat er een vertrouwde basis is. Als een arts er een probleem mee heeft ben ik weg....

        reply

        • Merel

          Merel

          22 September 2018 at 16:49 |
          Poe, het overlijden van je kind. Wat heftig! Me dunkt dat je dan een band hebt!
          Dat afdwingen, dat probeer ik ook. En met mijn huisarts heb ik hetzelfde: ze kent ons Oosterwold verhaal en zij vertelt dan over haar huisje in Friesland. Al is het maar een paar minuten over dat soort dingen praten, maakt dat het contact fijn voelt. Ik moet nu op zoek naar een nieuwe huisarts en dat vind ik echt heel jammer.

          reply

  • Chrisje Gulickx

    Chrisje Gulickx

    22 September 2018 at 17:04 |
    Ik denk altijd... voor de arts, net een echt mens, vooral heel fijn om verbinding te hebben met je patienten! Maakt je werk vreugdevol, waardevol en nog meer menselijk. Dan komt de dokter na n dag werken ook nog meer voldaan thuis. En overal gaat wel eens wat mis. Maar als mijn lieve lieve huisarts een misdiagnose stelt zijn bij ons, dan volgt er n gesprek, geen rechtszaak..... bij wijze van spreke. Er is veel meer marge.

    reply

  • Mevrouw Money Wenkbrauw

    Mevrouw Money Wenkbrauw

    22 September 2018 at 20:05 |
    Ik vind het ook vaak lastig. Ik ben vousvoyerend opgegroeid. Had daar nooit problemen mee, het voelde niet afstandelijk, ook niet toen ik studeerde. Tot ik ging werken. Daar was tutoyeren de norm, ook richting de hoogste baas. Iets anders werd niet gewaaardeerd. Na een tijdje werd het normaal en ging ik het lastiger vinden om mensen die dichtbij me stonden nog wel met 'u' aan te spreken. En nu is het dus ook voor mij altijd zoeken. Terwijl 'u' voor mij eerder een persoonlijke band niet uitsloot.
    Ik kan me trouwens wel voorstellen dat artsen, en zeker artsen die operaties uit moeten voeren, niet al te betrokken willen raken bij hun patiënten. Je moet toch in zo iemand gaan snijden.
    Maar ja, ik denk ook dat het beter is als patiënten op hun gemak zijn en vertrouwen hebben, en ik kan me voorstellen dat tutoyeren daarbij helpt.
    Veel sterkte!

    reply

    • Merel

      Merel

      23 September 2018 at 10:52 |
      Dank je wel! Heb het gevoel dat we leeftijdsgenoten zijn (op basis van je blog en deze reactie) en ik ben het met je eens dat het vroeger anders was. Ben wel blij om te lezen dat ik niet de enige ben die ermee worstelt :-).

      reply

  • Team CF

    Team CF

    24 September 2018 at 09:47 |
    Heel veel sterkte Merel!
    En die arts, ach, lekker in haar sop gaar laten koken.

    reply

  • Vlasje

    Vlasje

    25 September 2018 at 14:05 |
    Exact mijn idee. Voel me meer op het gemak op jij-basis, wederzijds. Respect zit niet in een titel of aanspreekvorm, maar in onderling vertrouwen en menselijkheid. Oude vormen zal ik gebruiken als men dat wenst, maar niet van harte.

    reply

    • Merel

      Merel

      25 September 2018 at 14:20 |
      Hi Vlasje, leuk dat je de moeite hebt genomen om te komen kijken. We liggen wat dit betreft op één lijn :-).

      reply

  • Ipie

    Ipie

    25 September 2018 at 14:32 |
    Ik ben 50+ en voel me helemaal niet op mijn gemak bij “je”en “jij”. Niet voor mezelf maar ook niet voor anderen.
    Mijn huisarts van begin 30 noem ik “u” net zoals de verwarmingsmonteur die denk ik nog geen 30 is. Je hebt een werkrelatie en dan is het “u”, net als bij ouderen. Als iemand zelf aangeeft liever een “jij” te willen zijn verander ik het, maar voor een jongere blijf ik dan nog steeds “u”.
    Ik heb 5 volwassen kinderen en ik zou me echt schamen als zij tegen een onbekende oudere “je” zouden zeggen. Het is ongepast.

    reply

    • Merel

      Merel

      25 September 2018 at 15:25 |
      Geachte mevrouw Ipie,
      Hartelijk dank voor uw reactie op mijn blogpost. Ik ben benieuwd waar u de informatie omtrent de regels met betrekking tot tutoyeren en vousvoyeren heeft gevonden, want mijn punt is juist dat dit soort regels aan verandering onderhevig zijn. Zou het kunnen zijn dat uw kinderen u niet vousvoyeren, terwijl u dat bij uw ouders wel deed? En wanneer werd dat precies afgeschaft? Ik neem niet aan dat u een datum kunt noemen.
      Dan nog even over de arts in kwestie. Ik heb geen geboortedatum van hem kunnen vinden, maar als hij niet pas op zijn 24e aan de studie geneeskunde is begonnen, is hij jonger dan ik. Dus zou ik hem moeten vousvoyeren op basis van het feit dat hij arts is. Terwijl mijn huisarts dat vousvoyeren weer helemaal niet van mij verwacht (dezelfde werkrelatie). Ingewikkeld vind ik het dus. En met mij meerdere mensen zoals u bij bovenstaande reacties kunt lezen.
      Hoogachtend, mevrouw Indefruitboomgaard

      reply

      • Ipie

        Ipie

        25 September 2018 at 15:38 |
        Beste Merel,
        Het is zeker dat regels aan verandering onderhevig zijn. Verandering is echter niet altijd verbetering.
        Ik heb mijn ouders nooit getutoyeerd en mijn kinderen mij ook niet. Mijn schoonouders echter wel totdat zij aangeven dat ik hen mocht vousvoyeren.
        Ik vind niet dat je de arts moet tutoyeren omdat hij arts is, maar omdat je een werk-klantrelatie met hem hebt. Ieder beroep verdient respect, niet alleen een beroep waar je lang voor gestudeerd hebt. Als er een persoonlijker band ontstaat, kan één van beiden voorstellen om elkaar wederzijds te tutoyeren.
        Het is een ingewikkelde zaak zonder vaste regels. Ik denk dat men in iedere situatie moet bekijken wat voor beiden prettig voelt.

        reply

        • Merel

          Merel

          25 September 2018 at 16:22 |
          Laten we het er in inderdaad over eens zijn dat het een ingewikkelde zaak is zonder vaste regels. Ik denk dat dat het hoogst haalbare is ;-).
          Maar desondanks hartelijk dank voor je/uw (ik ben de kluts kwijt) reacties.

          reply

          • Ipie

            Ipie

            25 September 2018 at 17:00 |
            Ik denk dat ik je wel mag dus over een tijdje zal ik misschien voorstellen om mij te tutoyeren ?

            reply

  • Mevrouw Money Wenkbrauw

    Mevrouw Money Wenkbrauw

    25 September 2018 at 17:26 |
    Zou zomaar kunnen dat we ongeveer even oud zijn. Ik ben 42 "bijna 43". (als dit een dubbele reactie met deze strekking is: sorry.)

    reply

Leave a comment

You are commenting as guest.