Nov18

Hoe is het nu met die ablatie?

Author // Merel Categories // Persoonlijk

Hoe is het nu met die ablatie?

Hoe is het nu met die ablatie? Nou, die is achter de rug. Afgelopen donderdag mochten we ons om 7 uur ’s morgens melden op de verpleegafdeling cardiologie. Om half acht zoefde ik al weg in mijn bedje op weg naar de cathkamer.

Bij de deur van de afdeling moest ik afscheid nemen van Joost. Daar heb ik in een wachtruimte nog een uurtje liggen wachten. En om half negen werd ik opgehaald. Het was wel even slikken hoor. Zo’n cathkamer staat vol met indrukwekkende apparatuur. Wat eveneens indrukwekkend was, was het team van mensen dat in groen/blauwe pakken binnen kwam zetten. Ik werd op een smal bedje gelegd en van alle kanten gingen mensen met me aan de slag. Ik werd volledig bestickerd. Stickers voor het maken van een ecg, stickers om mijn icd te kunnen laten schokken, een grote aarde-sticker op mijn been. De anesthesist ging aan de slag met mijn eerste infuus, ze waren bezig mij goed te positioneren tov het grote röntgenapparaat, er was een verpleegkundige die alvast de spullen pakte voor de blaaskatheter (arrgghh… ik wilde het niet weten), de meest onflatteuze wegwerponderbroek die ik een uurtje eerder aan moest trekken werd weggetrokken (gelukkig lag er een deken over me heen); het was een drukte van belang. Ik had aangegeven dat ik er behoorlijk tegenop zag en toen het eerste infuus erin zat waren ze zo vriendelijk me eigenlijk meteen onder narcose te brengen. Eerste narcosemiddel werd toegediend, ik kreeg zo’n kapje op mijn neus en mond en eigenlijk was ik toen meteen weg. Van het inbrengen van het andere infuus, de beademingsbuis, de blaaskatheter en de 4 catheters in mijn lies heb ik gelukkig niets meegekregen.

Om vier uur ’s middags werd ik wakker op de verkoever. Ik was nog erg slaperig en uiteindelijk mocht Joost pas om half zeven naar me toe en een uurtje later mocht ik van de verkoever naar de verpleegafdeling. Ik ben 12 uur van de afdeling weggeweest, de narcose heeft 7 uur geduurd en de ablatie zo’n 6 à 7 uur.

indrukwekkende omgeving 

Hoe de ablatie is verlopen? Nou, misschien moet ik eerst iets zeggen over mijn/onze verwachtingen. Afgelopen maanden had ik keer op keer last van zeer hardnekkige boezemflutters. Een flutter is een soort van regelmatige ritmestoornis (het ritme is regelmatig; het gaat echter wel met 300 slagen per minuut). Het kenmerk van een flutter is dat er bij ableren een slagingspercentage is van 95% en dat het wegbranden meteen effectief en definitief is. Dit in tegenstelling tot andere soorten van hartritmestoornissen waarbij het hartritme na ablatie nog maandenlang onrustig kan blijven en je eigenlijk pas na 3 maanden kunt zeggen of de ablatie succesvol is geweest vanwege het feit dat de littekens zich nog goed moeten vormen.
Dus mijn hoop was dat de ablatie succesvol zou verlopen, ik meteen zou kunnen stoppen met de vermaledijde sotalol (vreselijke ritmemedicatie) en ik alleen zou moeten herstellen van de narcose. En voorruit, daar wilde ik best nog wel een weekje of zes voor uittrekken.

Echter, tijdens de ablatie bleek er niet alleen een flutter aanwezig te zijn. Maar de arts signaleerde 7 verschillende ritmestoornissen. Hij heeft op 3 plekken (een soort van barrière) littekenweefsel gecreëerd waarmee hij denkt 3 à 4 ritmestoornissen te hebben afgevangen. De rest kon hij niet ‘vangen’. Daarbij was het na een bepaalde tijd ook gewoon op voor hetgeen mijn hart aan zou kunnen en ik denk ook vwb de concentratie van het team.

'de ablatie was deels succesvol' - operatieverslag

Ook speelde natuurlijk het belangrijke risico dat ze moesten voorkomen pacemakerdraden te raken. Dat is ze niet gelukt. Na 2 uur raakten ze de pacemakerdraad die voor het pacen in de linkerkamer zorgt. Hij had ‘m anderhalve cm verplaatst. De draad is gelukkig niet beschadigd. Ze hebben heel voorzichtig de draad weer teruggelegd en de pacemakertechnicus heeft ervoor gezorgd dat de instellingen weer zo zijn dat er synchroon gepaced wordt in de linker- en rechterkamer. Dit voelt wel alsof ik door het oog van de naald ben gegaan.

Vrijdagochtend mocht ik na een reeks van onderzoeken en bezoeken naar huis. Ik voelde me al een beetje opgeblazen, maar dacht dat dat door het slechte slapen (eigenlijk niet slapen) kwam en dat dat thuis wel weg zou trekken. Thuis viel ik in slaap en werd een paar uur later wakker met hele dikke oogleden. Joost constateerde dat mijn hele hoofd er wel wat opgeblazen uit zag. Voor de zekerheid maar even op de weegschaal gaan staan en ik was 4 kilo zwaarder dan de woensdagochtend ervoor terwijl ik 2 dagen bijna niets had gegeten. Ik heb het ziekenhuis maar gebeld. En ja hoor, of we even langs kwamen op de eerste harthulp. Pfffff…. om 4 uur ’s middags belde ik en om half negen waren we weer thuis. Wat een dagen. Gesloopt waren we.

 

En nu? Nou, de ritmestoornissen zijn volop aanwezig. Het is naar mijn gevoel een chaos in mijn borstkas. Maar dit moeten we dus nog drie maanden te tijd geven voordat we kunnen zeggen in hoeverre de ablatie geslaagd is. Niet hetgeen ik verwacht had.
De sotalol mag ik halveren. Kon het niet laten, heb maar gewoon gezegd dat ik me enigszins verneukt voelde. Ik snap dat niemand dit had kunnen voorspellen, maar ik had echt gehoopt van die medicatie af te kunnen. En verder hou ik dus nog vocht vast. Ik neem nu plasmedicatie en ik hoop heel erg dat dat slechts tijdelijk nodig is.

Afgelopen maanden doe ik niets anders dan hopen en dat levert tot op heden bar weinig op. Elke keer denk ik ‘nog één stap en we zijn er’. Dan komt er rust en balans en kunnen we ons weer gaan richten op onze fruitboomgaard ed; de leuke dingen in het leven. Maar ik heb het idee dat de gifbeker nog steeds niet leeg is. Ik vind het een bittere pil.

Wel heb ik me weer enorm gesteund gevoeld door alle lieve berichtjes, kaartjes, appjes, bloemen en chocola. Dat doet ons absoluut goed. Dank jullie wel daarvoor.

Wij gaan ons best doen om ons weer aan te passen aan de nieuwe realiteit. Zodra we energie hebben, gaan we ons best doen een eerste fruitboom te planten. En ik heb ook al een mooie klimroos uitgezocht bij een rozenkweker. Een uitbundig bloeiende witte klimroos tegen de zijkant van ons rode huisje lijkt me wel wat. Ook heeft Joost een nieuwe stekker op mijn antieke naaimachine gezet (de ongeaarde stekker pastte in geen enkel stopcontact in ons nieuwe huisje) zodat ik een poging kan gaan wagen om een vouwgordijn zelf te gaan maken. We laten ons niet klein krijgen. Puh!

About the Author

Merel

Merel

HARTSTOCHTELIJK PLANNENMAKER, HANDWERKEN, (THEORETISCHE) TUINKENNIS

Comments (24)

  • Eva

    Eva

    18 November 2018 at 12:57 |
    Ach, wat een tegenslagen.... Dat valt allemaal niet mee, zeg.
    Met dat alles kan je gemakkelijk uit het oog verliezen wat er wel nog allemaal is, maar gelukkig overkomt jou dat niet. Je hebt nog steeds oog voor de steun van je naasten, en voor alle kleine stapjes en bezigheden die het leven nog steeds enorm de moeite waard maken. Ik denk dat dat ook de beste strategie is, om je te richten op dat wat er wél is in plaats van wat er niet is.... Ik wens je toe dat dat je blijft lukken en dat je daar levenslust en sterkte uit kunt putten.

    reply

    • Merel

      Merel

      18 November 2018 at 16:45 |
      Hi Eva, dank je wel voor je lieve reactie. We hebben ons gewoon al zo lang verheugd op ons landje! Daar kun je je vast wel wat bij voorstellen. Las ik nou op fb dat het bouwen bij jou bijna gaat beginnen? Heel veel succes en heel veel plezier!

      reply

      • Eva

        Eva

        18 November 2018 at 17:53 |
        Dag Merel,
        wanneer is eigenlijk de bouw echt begonnen...? De heipalen zitten er al vanaf augustus in.... De betonnen funderingsbalken kunnen hopelijk ergens in de komende weken gestort worden. Intussen wordt in Duitsland alles voorbereid om het casco te prefabben. Ik had kennelijk een ingewikkelde schuifpui bedacht en nu blijkt de kozijnenfirma daarvoor meer werk nodig te hebben. Affijn. als alles volgens de laatste planning gaat verlopen dan wordt het casco begin februari 2019 geleverd. Dan ziet het er alvast aardig uit als een huis, maar dan moet de hele afbouw nog, riolering, elektriciteit, waterleiding, diverse apparaten voor warm water, ventilatie, badkamer, keuken, schilderwerk, terrassen....... puntje puntje puntje.... Waarschijnlijk is het net zo moeilijk om vast te stellen wanneer je huis nu eindelijk helemaal af is als om vast te stellen wanneer de bouw nou echt begonnen is.... Ik hoop wel in het nieuwe jaar bij jullie langs te kunnen komen!!

        reply

        • Merel

          Merel

          18 November 2018 at 18:26 |
          Ha, je hebt gelijk; wanneer begin je? Ik bedoelde denk ik dat Bruggeman jouw casco neerzet. Maar begonnen zijn we in 2016 waarschijnlijk :-). Het zijn veel onderdelen die straks nog moeten, maar het scheelt echt veel dat het klein is. Dan kan het best snel gaan. Een heel avontuur nog.
          Leuk als je langs komt! Kom ik daarna bij jou kijken.

          reply

  • max

    max

    18 November 2018 at 12:59 |
    Oh wat ellendig. Ik wilde je vandaag een berichtje sturen om te vragen of het al achter de rug was. Nou ja dus. Wat een rot bericht. Eigenlijk is veel van wat mis had kunnen gaan dus mis gegaan. Ik ga heel erg voor je duimen dat stap voor stap de verkeerde dingen verdwijnen en dat het ritme weer rustig zal worden. Eerst nu opknappen van dit gedoe. Sterkte

    reply

    • Merel

      Merel

      18 November 2018 at 16:45 |
      Thanks!

      reply

  • Patries

    Patries

    18 November 2018 at 13:32 |
    Wat een verhaal Merel. Moedig ben je! Ik hoop met je mee. Liefs Patries

    reply

    • Merel

      Merel

      18 November 2018 at 16:47 |
      Dank je wel. Moedig niet hoor. Het was een kwestie van geen keus naar mijn gevoel.

      reply

  • Niet Tot 71

    Niet Tot 71

    18 November 2018 at 13:34 |
    Jeetje, je krijgt een hoop te verduren. Ik hoop van harte dat de komende drie maanden voorbij vliegen en de ritmestoornissen dan weg zijn. Beterschap en veel sterkte toegewenst aan jullie beiden.

    reply

    • Merel

      Merel

      18 November 2018 at 16:47 |
      Dank je wel!

      reply

  • Flow

    Flow

    18 November 2018 at 14:45 |
    Poeh wat een week hebben jullie weer achter de rug. Hopelijk ga je de komende maanden veel vooruitgang merken. Heel veel sterkte met je herstel!

    reply

    • Merel

      Merel

      18 November 2018 at 16:47 |
      Thanks!

      reply

  • Mieke

    Mieke

    18 November 2018 at 19:20 |
    Jeetje wat een verhaal weer, wel fijn dat het achter de rug is! Hoop dat je voorspoedig herstelt en dat id de ritmestoornissen over 3 maanden weg zijn (die ze “gevangen” hebben dan?).
    Veel sterkte voor jullie allebei!

    reply

    • Merel

      Merel

      19 November 2018 at 08:08 |
      Dat hopen wij ook. Dank je wel!

      reply

  • Barbera

    Barbera

    18 November 2018 at 21:27 |
    Dat is wel een tegenvaller. Ik hoop dat het met die stoornissen die wel gefixed konden worden toch wat rust geeft. Ik kom tussendoor graag een keertje helpen met wat planten (in dat geval wijs je maar aan wat waar moet). Dan kunnen jullie aankomend voorjaar in ieder geval al genieten van de fruitbloesems. Sterkte met het herstel!

    reply

    • Merel

      Merel

      19 November 2018 at 08:12 |
      Wat lief van je, maar dat hoeft niet. We komen er wel. Stapje voor stapje. Ons veld zal komende jaren wel enorm gaan veranderen. Heb er zo'n zin in om dat mee te maken. Hoop dat ik snel jullie ingetekende kavel op de kaart van MaakOosterwold tegenkom!

      reply

  • Project Lonica

    Project Lonica

    19 November 2018 at 07:24 |
    Madre mía, wat een verhaal... Klinkt heel heftig en naar allemaal. Heel veel sterkte en ik hoop dat de zon voor jullie snel weer gaat schijnen!

    reply

    • Merel

      Merel

      19 November 2018 at 08:13 |
      Dank je wel!

      reply

  • Adine @ LekkerLevenMetminder.nl

    Adine @ LekkerLevenMetminder.nl

    21 November 2018 at 10:15 |
    Tjongejonge zeg... Ik had gehoopt dat dit nu de oplossing zou zijn geweest, maar het klinkt eigenlijk alsof je nog geen steek bent opgeschoten. Misschien dat er inderdaad de komende tijd nog wat verandert, je lichaam moet zich natuurlijk ook weer even aanpassen aan de nieuwe realiteit.

    Het is mooi dat ze tegenwoordig zoveel kunnen (vriend is vorig jaar aan zijn hart geopereerd, zonder die operatie had hij elk moment kunnen neervallen), maar het blijft altijd maar weer afwachten hoe je ergens uitkomt. En voor die artsen ook; wat ze nu écht aantreffen op het moment dat je daar open op die tafel ligt.

    In ieder geval sterkte de komende tijd en hopelijk heeft het toch meer (positief) resultaat gehad dan gedacht!

    reply

    • Merel

      Merel

      27 November 2018 at 09:27 |
      Dank je wel voor je reactie. Het is precies wat je zegt: die artsen kunnen zoveel onderzoek doen van te voren; ze weten nooit precies wat ze aantreffen. Fijn dat jouw vriend geopereerd is. Toch eens kennis maken tijdens een meetup. Neem je je vriend mee en bespreken we FIRE en hartafwijkingen ;-).

      reply

      • Adine @ LekkerLevenMetminder.nl

        Adine @ LekkerLevenMetminder.nl

        27 November 2018 at 09:38 |
        Haha, ik zie het al voor me! Ik probeer 'm in ieder geval in maart mee te krijgen, maar hij is niet zo happig op meetups. Nog niet...

        reply

        • Merel

          Merel

          27 November 2018 at 09:40 |
          Komt vast een keer goed. En anders zijn jullie natuurlijk ook welkom hier als jullie een keer in de buurt zijn.

          reply

  • Pasja

    Pasja

    22 November 2018 at 22:11 |
    Jeetje..mag het ook eens wat voorspoediger voor jou/jullie gaan?
    Ik hoop echt dat er betere tijd komen voor jullie..
    Wel fijn dat je toch weer dingen oppakt en weer probeert te genieten.
    Vraagje..die klimroos is dat met of zonder doornen .wij willen ook graag een wittw klimroos maar dan zonder doornen

    reply

Leave a comment

You are commenting as guest.