Apr14

Over waardevolle spullen en ecorexia

Author // Merel Categories // Bouwen, FIRE, Minimalisme

Over waardevolle spullen en ecorexia

Joost schreef het woensdag al: nu is het tijd om indelingskeuzes voor ons huis definitief te maken. En met zo'n klein huisje is het nog niet zo makkelijk.

Zo voerden we gisteren een discussie over de muur waartegen we de kopse kant van onze eetkamertafel hebben gepland. In ons nieuwe huisje willen we graag de eetkamertafel zo plaatsen dat er aan één lange kant een bank kan die weer tegen een muur staat. In de eerste plaats scheelt het ruimte. Maar in restaurants en lunchtentjes e.d. vind ik het ook de meest fijne plek: naast elkaar op de bank en alles kunnen overzien.

De muur waartegen de kopse kant moet komen, is eigenlijk te kort: 1,20 meter. Onze tafel is 85 cm. breed en dan hou je nog maar 35 cm. over voor een zitbankje. Ben bang dat we dan een ongezonde hoeveelheid kilo's af moeten vallen om tussen de muur en de tafel te passen. Dus wat te doen? We kunnen de muur een stukje verlengen, maar die komt dan wel de keuken in. Of we passen de tafel aan. We kopen een tafel van 70 cm. breed. Is niet breed, maar volgens mij nog wel acceptabel. Kunnen we voetje vrijen met vrienden die op bezoek komen surprised.
Die nieuwe tafel heeft niet mijn voorkeur. Ik hou van spullen met een ziel. Spullen die al een heel deel van je leven samen met je optrekken en onderdeel zijn van herinneringen.

Deze tafel heeft Joost laten maken voordat ik hem heb leren kennen en dat is nu 15 jaar geleden. Die tafel gaat dus al een tijdje mee. En dat bevalt me wel. Het is de tafel waaraan ik at toen we onze eerste date hadden en Joost voor me gekookt had (hij vroeg me eigenlijk uit eten, maar een man moet laten zien dat ie kan koken wink. En dat kon hij!). Het is de tafel die ons vergezelde naar ons eerste echte gezamenlijke huis in Zandvoort en nu weer prima dienst doet in ons tijdelijke huurhuisje. Hij is niet te groot en niet te klein. Ik hou van de kringen die veelvuldig zichtbaar zijn op het tafelblad. En ook van de restanten kaarsvet waar we tot op heden niet de moeite voor hebben genomen ze te verwijderen. Als we alle gebruikssporen echt te armoedig gaan vinden, zetten we de schuurmachine erop, gooien er een potje olie overheen en hij is weer als nieuw. Maar ik wil dus geen nieuwe tafel.

Hoe langer spullen met me meegaan hoe meer ik eraan ga hechten. Zo gebruik ik nog steeds de weekendtas die ik ooit van mijn oma heb gekregen toen ik als 18-jarige op kamers ging wonen. Ik ben nu 43 en die tas gaat dus 25 jaar met me mee! Schoon is ie niet meer. En helemaal heel ook niet. Maar dat maakt niet uit, want de tas functioneert nog prima als tas. En het mooiste is dat mijn oma een soort van bij me is. Je kunt sieraden erven of geld, maar geef mij dan maar liever zo'n tas. Veel meer aanwezig en tastbaar. Zo kreeg ik na het overlijden van mijn oma ook haar etuitje met haaknaalden. Dat etuitje lag altijd bij haar op de bank en als we bij haar waren en ik verveelde me, speelde ik daarmee. Nu ligt dat etuitje bij ons naast de bank. En afgelopen maanden gebruik ik die haaknaalden bijna dagelijks! Dan maar geen supersonische, ergonomische haaknaald. Gewoon de ouderwetse haaknaalden van mijn oma!

Hoe minder spullen je hebt, hoe waardevoller ze zijn

Ik vind het fijn om zo naar spullen te kijken. Ik merk dat naarmate je minder spullen hebt, de spullen waardevoller worden. Het is mijn statement tegen de consumptiemaatschappij. De kans om mij tegen te komen in de Action of de Primark o.i.d. is bepaald niet groot (of eigenlijk: afwezig). Ik wil niet meer, meer, meer. Maar waardevoller, waardevoller, waardevoller. En dus minder!
Alles wat je gebruikt moet geproduceerd worden. Goedkope troep gaat meestal ten koste van mensenrechten in arme landen. Daarnaast gaat de productie van spullen ten koste van grondstoffen. Grondstoffen die al heel lang niet meer overvloedig aanwezig zijn in de wereld. Voorkomen dat ik dat soort spullen koop, kan ik niet. Ik kan het wel zoveel mogelijk proberen te beperken. Waarom meer kopen dan noodzakelijk?

Ξ Ecorexia

Ik heb me verbaast over de term 'ecorexia' die kort geleden overal in de media verscheen. Aan ecorexia lijd je als je doorslaat in duurzaam leven. Als je er last van krijgt zeg maar. Als het jouw geluk in de weg staat. Nu weet ik helemaal niet hoe het is om ecorexia te hebben, want er wordt hier in huize in de fruitboomgaard nog steeds teveel geconsumeerd, we maken teveel gemotoriseerde kilometers en het afval scheiden hebben we nog niet tot een hoog niveau getild. (Zodra we verhuizen naar ons landje gaat we dat aandacht geven. Zelf composteren zou al een grote stap zijn.)
Maar ik snap niet waarom duurzaam leven ons geluk niet in de weg mag staan terwijl niet duurzaam leven grote groepen mensen op achterstand zet. Hele delen van de wereld worden weggespoeld vanwege overstromingen, andere delen hebben te maken met grote droogtes. En het wordt alleen maar erger. Het lijkt me dat iedereen wel wat ecorectischer zou mogen worden. Het zou goed zijn als iedereen zich realiseert dat je met welke aanschaf dan ook, de wereld een stukje minder mooi maakt. En dat je daarmee andere bevolkingsgroepen en indirect je eigen (klein)kinderen op achterstand zet. 

Of we voor ons huisje in de fruitboomgaard een nieuwe tafel gaan kopen weet ik nog niet. Eerst maar eens kijken hoe de ruimte bevalt als ie af is. En als onze tafel echt niet past, zullen we eerst een zoektocht op Marktplaats doen. Met een beetje geluk vinden we dan een tafel die al een leven heeft gehad.

Ξ The Story of Stuff

Voor wie nog niet bekend is met 'The story of stuff'' bij deze de 20 minuten durende film waarin wordt uitgelegd over de manier waarop we in onze maatschappij spullen produceren, gebruiken en weggooien en welke effecten dat heeft.

 

Ξ Tot slot

Voor de bouwfans en diegene die de blog volgen voor de bouwfoto's ... hier de foto's van vandaag. De ramen zitten er in en (de broer van Radek en) het bouwteam waren bezig met de dakafwerking, de isolatie en de vloer in de huiskamer!

BouwenDag010
BouwenDag010
BouwenDag010
BouwenDag010
BouwenDag010
BouwenDag010
BouwenDag010
BouwenDag010

Bouw dag 10

  

< volgend artikel     ^blogroll^     vorig artikel >

About the Author

Merel

Merel

HARTSTOCHTELIJK PLANNENMAKER, HANDWERKEN, (THEORETISCHE) TUINKENNIS

Comments (4)

  • anja

    anja

    14 April 2018 at 19:13 |
    kun je de tafel niet smaller maken? Ik zou zo'n tafel met zoveel herinneringen ook niet graag weg doen, begrijp dat heel goed van je. Net als de haaknaalden van je oma, meer waard dan geld of sieraden.

    reply

    • Merel

      Merel

      14 April 2018 at 21:53 |
      Hi Anja, leuk dat je reageert! Ik had er ook al over nagedacht om de tafel smaller te maken. In eerste instantie heb ik het idee verworpen omdat het tafelblad op een onderstel staat dat dan ook smaller moet worden gemaakt, maar nu ik er naar aanleiding van jouw reactie nog een keer over nadacht lijkt het me helemaal niet zo gek. Iets meer werk, maar dit lijkt me toch geen onoverkomelijke klus. We gaan eerst afwachten hoe de ruimte voelt als ie klaar is en als de tafel echt te breed is, gaan we er gewoon een klusprojectje van maken. Leuk. En een goed idee dus.

      reply

  • Henriette

    Henriette

    14 April 2018 at 20:53 |
    2e poging. Wat ziet het er mooi uit. Veel groter dan ik verwacht had. Gefeliciteerd met het resultaat tot nu toe.

    reply

    • Merel

      Merel

      14 April 2018 at 21:54 |
      Thanks! Tot op heden zijn we echt alleen maar blij. Met het resultaat en met de manier waarop het gaat.

      reply

Leave a comment

You are commenting as guest.